ikavakung

บนโต๊ะตัวหนึ่ง มีจิ๊กซอว์กระจัดกระจายอยู่เต็มเกลื่อนกลาด
ยังไม่มีชิ้นไหนถูกปะติดปะต่อกัน
   ที่มุมโต๊ะด้านหนึ่ง จิ๊กซอว์สองตัวนอนสงบนิ่งอยู่ใกล้ๆกัน
ลวดลายของทั้งสองเป็นสีฟ้าอ่อนของท้องฟ้ายามเช้าเหมือนกัน
คล้ายๆว่าจะเป็นจิกซอว์ที่อยู่ข้างกันในรูปที่สมบูรณ์
   จิ๊กซอว์ทั้งสองตัวจึงค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าหากัน
เริ่มหมุนตัวช้าๆ พยายามหามุมที่จะประสานกับอีกฝ่ายให้เป็นหนึ่งเดียวกัน
ใช้ส่วนเว้าของเรา ไปสอดรับกับส่วนโค้งของเขา
หาส่วนเว้าแหว่งของเขา มารับส่วนป้านเทอะทะของเรา.....
ทั้งคู่พยายามอยู่อย่างนั้น......

   เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า จิ๊กซอว์ทั้งสองพยายามอย่างมากที่จะต่อกันให้สนิท
มุมแล้วมุมเล่าที่ลองปรับ เหลี่ยมแล้วเหลี่ยมเล่าที่พยายามประสาน
ไม่มีครั้งไหนจะต่อกันได้อย่างสนิทไร้ช่องว่างส่วนเกินเลย
   สุดท้าย จิ๊กซอว์ตัวที่ใหญ่กว่าจึงยอมแพ้ เคลื่อนตัวจากไป
จิ๊กซอว์ตัวเล็กกว่าร้องเรียกด้วยเสียงโศกเศร้า
   "เธอจะไปไหน ฉันทำผิดอะไรเหรอ เธอถึงต้องจากฉันไป ฉันไม่ดีตรงไหน 

โง่เพราะ...อะไร..

โง่ที่คิดว่า -- ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น
โง่ที่คิดว่า --ใครบางคนให้ความสำคัญกับตัวเรามากกว่าคนอื่น
โง่ที่คิดว่า -- คนที่เรารัก เค้าจะรักเราคนเดียว
โง่ที่คิดว่า --
คนที่เราดีใจเมื่ออยู่ใกล้เค้าจะไม่ใช่คนเดียวกันกับคนที่ทำให้เราเสียใจที่สุด
โง่ที่คิดว่า --เรามีความสำคัญกับใครคนหนึ่งมากจนเค้าขาดเราไม่ได้
โง่ที่คิดว่า --การโกหกจะไม่เกิดขึ้นระหว่างคู่รักที่รักกันจริง
โง่ที่คิดว่า -- คำหวานจากปากเค้าเค้าพูดเพราะเป็นห่วงเราจริงๆ
โง่ที่คิดว่า -- เวลาที่เราต้องการเค้าที่สุดเค้าจะอยู่กับเราเสมอ

อยากฉลาดม๊ะ ..

ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --ความพยายามบางครั้งมันก้อเป็นแค่ความพยายาม
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --อย่าหวังว่าใครจะเห็นเราสำคัญมากไปกว่าตัวเค้าเอง
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า -- คนที่เรารัก ..บางทีเค้าก็มีคนที่เค้ารัก
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --คนที่เราอยู่ใกล้เค้าแล้วมีความสุขอาจเป็นคนเดียวกันกับ
คนที่ทำให้เราเสียใจที่สุด
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --
คำหวานจากปากเค้าเค้าพูดเพียงเพราะเค้าชอบพูดคำหวานกับใครๆเสมอ..ก็แค่นั้น
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --การโกหกเกิดขึ้นตลอดเวลาไม่ว่าใคร
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --คนที่เรารักอาจเป็นคนเดียวกันกับคนที่ไม่เคยรักเรา
ฉลาดพอที่จะเข้าใจว่า --เวลาที่เราต้องการเค้าที่สุดอาจเป็นเวลาเดียวกันกับเวลา
ที่เค้าหมดรักเราแล้ว

นานเท่าไหร่แล้วเนี่ยที่ไม่ได้มาเขียนสเปช555ไม่รู้จะมีใครรออ่านหรือเปล่า...ล้อเล่นครับถ้าจำไม่ผิดตั้งแต่ทำงานนี่ยังไม่ได้เขียนเลยมั้งเนี่ย

แต่ก้อนะพอไม่ได้อัพนานอยากบอกว่าเกิดเรื่องราวในชีวิตขึ้นมากมายจิงจนไม่สามารถที่จะเล่าถูกเลยแต่วันนี้อารมณ์สุนทรีอยากเขียนมาก

แต่ก้อไม่รู้เขียนไรเรื่องงานก่อนแล้วกานก้อตอนนี้ทำงานชีวิตก้อดีถึงแม้งานหนักไปหน่อยแต่ก้อสู้ลูกค้าก้อมักจะกดดันเราเห็นเราเป็นเด็กใหม่

ไม่เข้าจายเลยถามเราอยู่น่านแหละบางทีรู้มากกว่ากูอีกแต่ไม่เป็นไรให้อภัยคนแก่เค้าคงอยากให้เราเก่งมั้งถึงแม้งานจะหนักเงินจะน้อยแต่สิ่งหนึ่ง

ที่ได้จากงานเต็มๆก้อคือการควบคุมอารมณ์อันนี้ได้มาเต็มๆมันทำให้เราเก็บความรู้สึกเก่งมากขึ้นแต่ผลเสียก้อคงกลายเป็นคนขี้ระแวงไปเลย

เพราะความผิดพลาดในสิ่งที่เราไม่รู้แต่แม่งลูกค้าไม่สนใจหรอกผิดก้อคือผิดทำไงได้วะเอาน่าตอนนี้ทนได้ก้อทนคับพี่น้องลองสู้กับมันสักตั้ง

ทำได้นะ..ชมพล

 

ทำงานนี่ได้เจอเพื่อนน้อยลงมากเลยอยากจะบอกว่าคิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะโว้ยชีวิตกูเด๋วนี้เปลี่ยนไปเยอะ555บางคนอาจจะรู้ว่าทำไมถึงเปลี่ยน

ก้อตอนนี้อยู่ในกรงอยู่ขอกินอาหารกระป๋องสักพักหรืออาจจะตลอดไปไม่รู้เหมือนกานเรื่องอนาคตแต่ตอนนี้จะทำให้ดีที่สุดอยากไปเที่ยวกับเพื่อนๆจัง

 

แค่นี้ดีกว่าขี้เกียจเขียนแล้วไปทำงานก่อน

ขณะที่..ผมกำลังไปวิ่งออกกำลังกาย 
 
เธอกำลังง่วนอยู่กับผืนผ้าใบ .. และภาพอาทิตย์ลับขอบฟ้า

ผมเลยรู้ว่า..เธอขี้แยไม่เบา

เรื่องของเรื่อง..ที่เธอกลุ้มใจ..ก็คือ ..

ที่บ้านเธอ..ไม่ยอมมาเยี่ยมเธอในวันนี้..ตามที่นัดไว้ครับ

เพราะน้องชาย..ไม่สบายนิดหน่อย

ผมขำไม่ออก

เพราะท่าทางเธอเสียใจ..กับเรื่องที่ผมเห็นว่า..เป็นสิ่งเล็กน้อยนี้มาก

จึงได้แต่เงียบ.. แล้วก็เล่าเรื่องของผม..ให้เธอฟังบ้าง

ฉันไม่กล้าฟูมฟาย..เลยทีเดียว

เมื่อเขาเล่าเรื่องครอบครัวของเขา..ให้ฉันฟัง 

 

การรักใครสักคนมันไม่ง่ายเลยที่จะให้เค้ามารักเราแต่กับคนที่เราไม่ได้รักซิหรือมันอาจจะเปงเพราะเราชอบเค้ามากเลยไม่ค่อยเปงตัวของตัวเองหรือเปล่าก้อไม่รู้ช่างมัน  แต่ตอนนี้เรากะลังรู้สึกว่ารักคนๆนั้นแล้วล่ะ แล้วทำไงดี ทำไงต่อไปผมอยากให้คุณรู้นะครับว่า ผมไม่ได้เล่นๆ นะ...แต่งัยก้อชีวิตมันเปงอย่างนี้ทำไงได้เกิดมามีทุกข์นี่ไม่ได้มีสุข  เมื่อคืนไปกินเหล้ามาคือกะว่าเรียนจบแต่ไอ้เนสเสือกเสียใจอกหักไปกันสามคนมีเจมส์อีกคนทำไรไม่ค่อยถูกอยากสนุกมากๆๆแต่เนสเศร้าก้อต้องปลอบเพื่อนไปๆมาๆเศร้าด้วยซะงั้น  กินเหล้าเยอะมากนอ๊วกหน้าร้านเลยกลับมาบ้านก้ออ๊วกต่ออีกสุดยอดโอ้ย...เบื่อชีวิต